Ice4Life 2015, wat een beleving!

Ik ben dus die vader waar Jessie zich zorgen over maakte tijdens die barre tocht.

In de aanloop naar het evenement had ik aardig getraind, ½ marathon van Eindhoven, mountainbiken o.a. in de Drunense duinen.

Die 10 km hardlopen en 16 km fietsen, die konden het probleem niet worden. Maar hoe kon je je nu goed voorbereiden op die kou? Nee, ik had niets met de Wim Hof Methode want onbekend maakt onbemind. Koud douchen, in open water zwemmen in november, trainingssessie bij snowplaza….. Ik vond het tot dan toe allemaal niet zo spannend, op karakter zou ik dat klusje wel klaren.

De dagen voor vliegreis begon ik eerlijk gezegd wal wat nerveus te worden. Was het de vliegangst of toch de twijfels aan mijn voorbereiding voor het evenement?

De vliegvertraging bood mij een welkome gelegenheid om voor mijn vrouw tax free een fles eau de cologne te scoren als widergutmachung ( je kunt hem trouwens voordeliger bij het Kruidvat halen). Ze had mij toch maar mooi een week laten gaan.

In IJsland aangekomen bleek ik verlost van mijn nervositeit. Wellicht was het de omgeving en/of waren het mijn lotgenoten die mij de nodige afleiding gaven.

Levenslustig, liefdevol, explorerend en volhardend, dat waren de kernwaarden die wij onszelf hadden toegedicht. Na de kennismakingsavond, heb ik er nog enkele aan toegevoegd: open, kwetsbaar en emotioneel, humoristisch. Wat een mooie club mensen, wat mij betreft kon het niet meer stuk!

In de aanloop naar het evenement hebben we lekker wat in Reykjavik rondgezworven, beetje geluierd, een paar keer in het ijswak gezeten, gevolgd door een jacuzzi, hetgeen ieder keer toch als een beloning voelde.

De 25e november s’ avonds pasta en beleving: met de groep Face-timen met Johan in Nederland, die graag naar IJsland was meegegaan maar in hevige strijd is met zijn ziekte net als de andere Johan die er wel bij is met zijn familie! Coen en Peter met zijn duitse afweersysteem met hun inspirerende verhaal over hun missie om van kanker een chronische ziekte maken. En natuurlijk Hans die ons het parcours, de spelregels en de onheilspellende weerberichten, nogmaals duidde.

Conclusie: we kwamen voor een ontbering, nou die gaan we krijgen!

26 november, IJskoud diep gaan voor een ander. Met bus, auto’s met fiets aanhangers en de auto van verhuurbedrijf Sad cars in het gevolg, op naar het Thingvellir Park. Onderweg nog wel even een jerrycan benzine tanken voor het heilige vuur aan de finish. Temperatuur minus 2. Of de voorspelde windkracht 6 is gehaald durf ik niet te zeggen, maar koud voelde het.

Onder een onheilspellende lucht het gletsjermeer in, max 10 minuten dippen. Na 7 minuten vond ik het welletjes. Ik moest als “haas” de groep lopers door de kloof heen leiden. De weg daarna wees zichzelf en mochten de lopers buddy gewijs zelfstandig hun weg vervolgen.

Het lopen ging mij relatief goed af. Wel voelde ik dat de kou allengs meer vat op mij kreeg, de aanvankelijke regen was inmiddels overgegaan in natte sneeuw.

Bij de wisselplaats geen versnapering, nee doorgaan met fietsen, zo snel mogelijk afmaken die handel. Mijn buddy Arjen was intussen in de bus op zoek gegaan naar zijn sportbril om de striemende sneeuw in zijn gezicht te matigen. En ik buiten maar wachten in mijn “blote bassie”.

Eindelijk (het leken wel 10 minuten, maar het waren er vast minder) op de fiets. We begonnen met een lichte afdaling, gevolgd door een vals plat. Ik merkte meteen dat de kracht uit mijn benen was weggevloeid en dat de kou vat op mij had gekregen. Dus dan maar lopen naast mijn fiets om het lichaam weer op te warmen. Vervolgens weer in de beugels om wederom te constateren dat de kracht er niet meer was. Inmiddels was een volgauto achter mij gaan rijden. Gaat het Jos? Joo het gooat (klinkt als, met bevroren kin ). Nee het gaat niet, de auto in, nu!!!! Gezeteld in de rode Toyota Auris, merk ik pas echt hoe koud het daarbuiten is en word ik bevangen door een hevige tremor.

Chauffeur Hans zet de vaart erin maar moet na 500 meter weer stoppen. Het volgende tweetal staat wezenloos langs de kant van de weg. Ook de Auris in. Een hevige angst maakt zich van mij meester, we zijn de controle kwijt. We besluiten om de boel te staken.

Aangekomen bij de verwarmde bus zie ik enkel verkleumde mensen, dit is extreem! Het is stil, de teleurstelling druipt van de gezichten. Waar is de warme soep, zijn er genoeg dekens en waar zijn de mensen die voorop fietsten, zijn die op de hoogte van de staking van het evenement?

Na een half uurtje “Shaking Stevens” word ik weer mens, opgelucht dat alle deelnemers er uiteindelijk ongeschonden vanaf zijn gekomen.
In het hotel direct na het eten met de deelnemers evalueren. Unanieme teleurstelling maar ook unanieme overtuiging dat staking een verantwoord besluit was en dat de finish niet heilig was omdat ieder over zijn eigen grens is gegaan en dat alles voor die ander!

Mijn beleving
Was dit gestoord? Misschien. Had je het willen missen? Voor geen goud. Zou je het nog een keer doen? Jazeker, volgend jaar ! En nu niet als deelnemer maar als penningmeester.

Hoeveel heeft dat sponsorevenement nu uiteindelijk gedaan, want het gaat toch voor een belangrijk deel om de centen? 22 Mille, dankzij al die deelnemers!!

Over de overhandiging van de cheque aan Inspire2live binnenkort meer.